Wspomnienie biskupa starokatolickiego i męczennika Józefa

Józef Padewski – Podeszwa (ur. 18 lutego 1894 w Antoniowie, zm. 10 maja 1951 w Warszawie) – polski biskup starokatolicki (PNKK), męczennik.

W 1913 roku Józef Padewski ukończył gimnazjum w Krasnymstawie i wyjechał wraz z falą emigracji pracowniczej do Detroit, gdzie uzupełnił wykształcenie średnie i uczył się języka angielskiego. W Detroit nawiązał kontakt z Polskim Narodowym Kościołem Katolickim, a w 1916 roku rozpoczął studia teologiczne, by 16 grudnia 1919 roku przyjąć święcenia kapłańskie z rąk biskupa Franciszka Hodura. W 1931 roku ks. Józef Padewski został skierowany do Polski, by pomóc w budowaniu wspólnoty kościoła narodowego w swojej ojczyźnie. Początkowo był on pomocnikiem bpa Leona Grochowskiego — ordynariusza PNKK w Polsce.

Podczas II synodu PNKK w 1935 roku został wybrany na biskupa, a w dniu 26 sierpnia 1936 roku otrzymał sakrę biskupią w Scranton.

W okresie II wojny światowej aktywnie uczestniczył w obronie PNKK przed likwidacją, po trudnych konferencjach bpa J. Padewskiego z władzami okupacyjnymi i sprawdzeniu przynależności Kościoła do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, Kościół został dopuszczony do działalności w Generalnym Gubernatorstwie. Na początku września 1942 roku bp Józef Padewski został aresztowany przez okupanta i osadzony w więzieniu Montelupich w Krakowie, a następnie wywieziony do Tittmoning, został jednak uwolniony przez Szwajcarski Czerwony Krzyż w ramach wymiany jeńców wojennych. W 1944 r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

20 lutego 1946 roku biskup Padewski ponownie wrócił do kraju, wpłynęło to znacznie na zaktywizowanie działalności duszpasterskiej narodowego duchowieństwa. W niedługim czasie po II wojnie światowej został oskarżony o nielegalny obrót obcą walutą. Był to jednak tylko pretekst, bo za jego aresztowaniem krył się wątek polityczny. Jednemu z księży udało się zbiec z okupowanej przez sowieckich komunistów Polski i wyjechać do USA, a następnie zostać księdzem PNKK. Był to ks. Tomasz Kołakowski. On też ujawnił w USA zbrodnie katyńskie dokonane na Polakach dlatego też. PNKK był uważany przez władze komunistyczne PRL, że został opętany przez imperialistów amerykańskich. Bp Józef Padewski został zdradzony (przez księży, którzy dla awansu w hierarchii kościelnej poszli na układ z komunistami) i aresztowany 17 stycznia 1951 roku. Przebywał w więzieniu politycznym w Warszawie, gdzie 10 maja 1951 został zakatowany na śmierć przez funkcjonariuszy UB. Mimo licznych protestów ze strony Władz PNKK, Ambasady Amerykańskiej w Polsce, nie udało się doprowadzić do wykrycia sprawców mordu na Biskupie.

Pogrzeb bpa Józefa Padewskiego odbył się 14 maja 1951 r. nocą, w gronie kilku najbliższych współpracowników bp. Padewskiego na cmentarzu Kościoła Polskokatolickiego w Warszawie. Funkcjonariusze bezpieczeństwa gęsto obstawili przycmentarny teren, zaś pierwotnie zamordowanego planowano pochować w garniturze i po świecku, na co nie zgodzili się polskokatolicy i szybko zorganizowali godne urzędu szaty.

Carlos Duarte Costa – inicjator starokatolicyzmu w Ameryce Południowej

Carlos Duarte Costa (ur. 21 lipca 1888 w Rio de Janeiro, zm. 26 marca 1961 w Rio de Janeiro) – brazylijski duchowny katolicki, biskup Botucatu w latach 1924-1937, biskup tytularny Maura w latach 1937-1961, założyciel i prymas Brazylijskiego Katolickiego Kościoła Apostolskiego.

Doktor teologii Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie. Wieloletni sekretarz biskupa Uberaba, Eduardo Duarte da Silva, którego był siostrzeńcem. Od 1924 roku biskup ordynariusz diecezji Botucatu. Od lat trzydziestych XX wieku przeciwnik polityki prezydenta Brazylii, Getúlio Vargasa. Krytyk nauki społecznej Kościoła katolickiego oraz ustroju Kościoła rzymskokatolickiego był zwolennikiem starokatolicyzmu.

W 1937 roku zmuszony do dymisji z funkcji biskupa Botucatu. Mianowany biskupem tytularnym Maura. Osiadł w Rio de Janeiro gdzie znalazł protektora w osobie kardynała Sebastião Leme da Silveira Cintra. W czasie II wojny światowej opowiadał się za lustracją wśród duchownych brazylijskich pochodzenia niemieckiego i włoskiego oskarżając ich o sympatyzowanie z faszyzmem i nazizmem.

W 1944 roku aresztowany i więziony w Belo Horizonte za poglądy socjalne. W 1945 roku oskarżył Kurię Rzymską o udzielanie pomocy hitlerowskim zbrodniarzom wojennym w ich ucieczce z Europy.

Ekskomunikowany przez papieża Piusa XII w 1945 roku założył narodowy Brazylijski Katolicki Kościół Apostolski oparty o ustrój episkopalno-synodalny. W latach 1948-1961 doprowadził do legalizacji prawnej swojego Kościoła w Brazylii oraz stworzenia sieci diecezji i parafii misyjnych wspólnoty w Ameryce Łacińskiej.

Po śmierci został uznany przez Brazylijski Katolicki Kościół Apostolski świętym.

za wiki

Prezydent Obama oddał hołd arcybiskupowi Romero

Dzisiaj mija 31. rocznica śmierci arcybiskupa Salwadoru Oscara A. Romero, który został zastrzelony podczas mszy którą odprawiał w szpitalnej kaplicy przez najemników rządzącej junty wojskowej. We wtorek hołd arcybiskupowi oddał przebywający w Salwadorze prezydent USA Barack Obama.

Podczas wizyty przy grobie arcybiskupa męczennika prezydentowi Stanów Zjednoczonych towarzyszyli: prezydent Salwadoru Mauricio Funes i arcybiskup Jose Escobar Alas.

Oddanie hołdu zamordowanemu arcybiskupowi, który sprzeciwiał się przemocy i brał w obronę uciśnionych, przez prezydenta Obamę zostało nazwane wydarzeniem globalnym a nie tylko politycznym show. Według działaczy praw człowieka, którzy starają się doprowadzić do ujawnienia prawdy o zabójstwie arcybiskupa Romero, jego zabójcy byli szkoleni w akademii armii USA obecnie znanej jako Western Hemisphere Institute for Security Cooperation. “Dyplom” tej szkoły uzyskali nie tylko mordercy arcybiskupa ale i inni wojskowi Salwadoru którzy odpowiadają za śmierć, tortury i zniknięcia tysięcy obywateli Salwadoru.

www.ekumenizm.pl

O Wielkiej Litanii

(…) Litanie stanowią od starożytności składnik liturgii chrześcijańskiej i zachowują swoje kluczowe znaczenie w wielu rytach wschodnich. Wielka Litania była pierwszą specyficznie anglikańską formą publicznego nabożeństwa napisaną przez Arcybiskupa Cranmera w 1554 r. i poprzedzającą tym samym pierwsze wydanie Modlitewnika Powszechnego, które ukazało się w 1549 r. Zawsze znakomita strona Chantblog zawiera ten obfity w informacje post [w języku ang.], fragment którego zamieściłem poniżej. (…) „Była ona używana już w piątym wieku w Rzymie. Odmawiał ja diakon, zaś wchodzące w jej skład kolekty biskup lub kapłan. Litania była pierwszym anglojęzycznym rytem przygotowanym przez Arcybiskupa Thomasa Cranmera. Opublikowano ją w 1544 r. Cranmer zmodyfikował wcześniejszą formę litanijną, łącząc pewne grupy modlitw błagalnych w pojedyncze modlitwy responsoryjne. Używanie litanii w procesach kościelnych zarządził Henryk VIII, gdy Anglia toczyła wojnę ze Szkocją i Francją. (…) W Modlitewniku Powszechnym z 1979 r. otrzymała ona tytuł „The Great Litany’, odróżniający ją od innych litanii, które się tam znajdują”.

Więcej – kliknij tutaj

Zakończył się II Synod RKK

Liturgia na zakończenie Synodu

W Poznaniu zakończył się II Synod Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce, który odbył się pod przewodnictwem biskupa Gino De Stobbeleir. Podczas Synodu obecni byli przedstawiciele wspólnoty polskiej oraz belgijskiej i holenderskiej. Gościliśmy również ks.dr. Christiana Blankensteina ze wspólnoty starokatolickiej z Wiednia, który opowiedział nam o sytuacji starokatolików w Austrii oraz rozwoju i problemach jego wspólnoty. Słowem, które bardzo często przewijało się w naszych dyskusjach było greckie ‘Koinonia’ – co można przetłumaczyć jako – głęboko relacyjna wspólnota. Właśnie tworzenie wspólnoty było głównym zadaniem Synodu dlatego dyskutowaliśmy o przyłączeniu się naszej wspólnoty do Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej, która jest organizacją kościelną zrzeszającą rożne Kościoły katolickie (starokatolickie, niezależne-katolickie, anglikańskie i prawosławne), które nie należą do innych organizacji. EWK zostało powołane jako Wspólnota Wspólnot, które nawzajem rozpoznają swoją katolickość, wspierają się i jednoczą by w sposób rzeczywisty wcielać pragnienie Jezusa, by wszyscy stawali się jedno.Podczas gdy wiele wspólnot preferuje dostosowywanie innych wspólnot do swoich wymagań, EWK pragnie jednoczyć różnorodne katolickie wspólnoty, zgodnie ze starożytną zasadą przypisywaną św.Augustynowi – “In necessaris unitas, in dubiis libertas, in omnibus charitas” (W rzeczach koniecznych jedność, w rzeczach drugorzędnych wolność, ale we wszystkim miłość).

Nasz Kościół podczas Synodu zdecydował się na przyłączenie do EWK razem ze wspólnotami w Belgii i Holandii, które taką decyzję podjęły już wcześniej. Oficjalne zjednoczenie wspólnot nastąpi podczas wizyty biskupa Piotra Hickmana , Przewodniczącego Biskupa Ekumenicznej Wspólnoty Katolickiej, która nastąpi najprawdopodobniej jesienią tego roku (dokładna data zostanie w najbliższym czasie ustalona). Zainteresowanie przyłączeniem się do EWK wyrazili również członkowie wspólnoty austriackiej.

Obok dyskusji i podejmowania ważnych decyzji, nie zabrakło modlitwy za nasze wspólnoty i jedność wszystkich chrześcijan podczas liturgii światła i nieszporów w sobotę wieczorem oraz podczas niedzielnej Eucharystii, której przewodniczył nasz biskup.

To było wielkie święto wspólnoty i czas doświadczenia działającego w Kościele Ducha Świętego, Ducha jedności i pokoju.

Bogu niech będą dzięki!

prezbiter Tomasz Puchalski

p.s. w zakładce „Duchowość” znajduje się nagranie homilia biskupa Gino, którą wygłosił na zakończenie Synodu.

za stroną www.starokatolicy.eu